Veel huishoudens spelen Monopoly al jaren op dezelfde manier, zonder de officiële regels ooit helemaal te hebben nageslagen. Dat leidt tot een aantal hardnekkige misverstanden die het spel soms langer of korter maken dan bedoeld.
Een bekend voorbeeld is de regel over geld op het ‘Vrij Parkeren’-vakje. In de officiële regels bestaat deze regel niet: boetes en belastingen gaan naar de bank, niet naar een pot die je wint bij het landen op dit vakje. Veel spelers gebruiken deze huisregel toch, omdat het spannender aanvoelt.
Een ander punt is het bieden op eigendommen die een speler niet wil kopen. Volgens de officiële regels gaat een eigendom waar niemand direct op koopt, in veiling naar de hoogste bieder, inclusief de speler die er net overheen stapte. Dit wordt vaak overgeslagen.
Ook de regel rondom onderhandelen tussen spelers wordt beperkt toegepast, terwijl dit officieel een groot onderdeel van de strategie is. Spelers mogen vrij onderhandelen over eigendommen, ook buiten hun beurt om.
Het kennen van deze regels verandert niets aan het plezier van het spel, maar geeft wel een beter beeld van hoe Monopoly oorspronkelijk is bedoeld te worden gespeeld.